Rieneke Sengers Het luik Toen wij onze keuken plaatsten hebben wij de radiator eigenlijk alleen gekozen omdat we hem zo mooi vonden en verder niet stilgestaan bij toch niet onbelangrijke zaken als capaciteit en zo. In de winter hebben wij dus een mooie, koude keuken. Met de komst van onze Dixie en dus van het hondenluik in de achterdeur hebben we dat feit, opnieuw zonder bij de gevolgen stil te staan, nog een graadje erger gemaakt. Een hondenluik is reuze handig en het absoluut favoriete onderdeel van de inventaris wat Dixie betreft, maar het is wel een gat in je deur. Het maakt Dix werkelijk helemaal niets uit of het winter is, want zij raast in haar lekkere bontjasje naar believen in en uit het huis alsof ze nog nooit van stookkosten gehoord heeft. Soms wordt het ons echt te gortig als we weer eens rillend de afwas staan te doen met de gierende wind van een openwaaiend luik om de benen en dan doen we het luik dicht. Maar dat betekent acute paniek bij Dix. Wat krijgen we nou? Ze sluiten me toch niet op? Ook al ligt ze op dat moment in diepe rust naast de kachel, het geluid van een dichtschuivend luik brengt haar ogenblikkelijk in alarmfase 1. Ze komt dan in draf aangetrippeld en kijkt mij vragend aan. Chris, zo weet ze, wil haar nog wel eens in de maling nemen maar ik spreek altijd de waarheid. (hij zegt dan bijvoorbeeld dat we zo terug zijn terwijl ze gewoon mee gaat op visite dus ze checkt altijd even bij mij wat er gaat gebeuren) Ik leg haar de situatie uit en dat we gewoon even de deur voor haar opendoen als ze naar buiten wil. Niets aan de hand dus. Dat moet natuurlijk even uitgetest worden. Ze staat bij de achterdeur te drentelen alsof ze in geen maanden buiten is geweest en zo zielig aan het dichte luik te snuffelen dat ik maar de deur open doe. Het waait nu niet alleen door het kiertje van het luik, nu staat gewoon de hele deur open. Ik hoor de thermostaat loeien en wanhopig zijn best doen toch minstens een beetje in de búúrt te blijven van de gewenste temperatuur terwijl Dix de tijd neemt voor haar zoete wraak en strategisch opgesteld in de deuropening een poosje besluiteloos staat te dubben. Zal ik nu wel of zal ik niet... Verkleumd tot op het bot probeer ik haar beslissing te forceren door haar met mijn voet zachtjes in de richting van definitief buiten te schuiven. Dixie schrikt op alsof ik haar dagelijks mishandel en vliegt angstig en met veel pootgetrappel naar het midden van de keuken. Toch maar niet naar buiten dus. Vanaf het moment dat de tuin ontoegankelijk is voor haar, heeft ze geen rust meer. Ze draaft nerveus heen en weer van het dichte luik naar de woonkamer om dan toch minimaal via de ruiten van de openslaande deuren de voortgang van het leven in de tuin te kunnen volgen en steunt en kreunt van ellende. Waar heeft ze dit toch aan verdiend. Baasjes die haar gewoon opsluiten! Nergens kan ze heen, niks kan ze zien, het is narigheid alom. Uiteindelijk weegt de behaaglijke warmte in huis toch niet op tegen de uitgebreid tentoongespreide misère van Dixie, en doen we in vredesnaam het luik maar weer open. Ze duikt voor haar raampje en bekijkt fanatiek van alle kanten de omgeving (zonder overigens de kou in te gaan) wat er allemaal wel niet in die 10 minuten verkeerd kan zijn gegaan in haar domein, deinst dan terug voor de koude stroom lucht die weer ongehinderd door het luik komt zetten en sloft, uitgeput van alle consternatie, terug naar haar plekje bij de kachel. Ik heb maar een voetenzak gekocht.