KynoCongres 2011 De mens achter de hond 'Hoe kunnen mensen toch zo dom zijn? Ze oefenen gewoon niet! Geef mij die hond, dan zijn de problemen zo opgelost! Waarom hebben ze geen robothondje gekocht?' Herken je deze uitspraken en gedachtes? Het zijn maar enkele voorbeelden uit gesprekken die instructeurs en gedragtherapeuten onderling voeren. Ze verwoorden een mening die er leeft. Ze geven aan hoe wij allemaal, soms, over onze cursisten en cliënten denken. Maar is dat wel terecht? Hoe moeten de mensen weten waar ze aan begonnen zijn? De informatie is er wel maar hoe komen zij daarachter. Als potentiële hondeneigenaren zoeken op internet naar rasbeschrijvingen is er toch niemand die leest dat een hond van een bepaald ras het in zich heeft om uit te groeien tot een van de grootste randcriminelen op hondengebied? Er is toch geen beschrijving die aangeeft dat meer dan de helft van de populatie honden van een ras opgroeit met enorme angsten die bijna onbehandelbaar zijn? En toch vinden wij dat mensen zich zorgvuldiger moeten voorbereiden. Hoe dan?? Realiseren we ons dat ook wij aan een eerste hond zijn begonnen op basis van de informatie die wij toen voorhanden hadden? Dat wij er pas later zijn achtergekomen dat we ofwel enorm veel geluk hebben gehad ofwel dat we ons een volgende keer beter moeten voorbereiden met de kennis die we nu inmiddels hebben? Is het ons niet allemaal overkomen? Veel meer mensen gaan met hun puppy naar een hondenschool. Veel meer mensen met honden met gedragsproblemen gaan met hun hond naar een gedragtherapeut. En wij, wij weten veel over honden, wij weten wel zeven verschillende manieren om een hond te leren zitten. Wij kennen termen als socialisatie en habituatie, wij weten hoe het zit met dominantieverhoudingen en wat het betekent als een hond zijn staart hoog houdt. Wij kennen de principes van de desensitisatie en het discriminant invoeren. Wij kunnen de meeste honden aan. En dat is nu net waar het op dit congres nu eens niet over gaat. Waar we nu de prioriteit willen leggen is op die mens achter de hond. Als we mensen met puppy's willen begeleiden dan moeten wij niet de puppy's opvoeden. Wij moeten de mensen begeleiden. En vaak doen we dat door ze oefeningen te leren. Maar is dat wel de juiste weg: ze alles vertellen en dan maar vinden dat ze moeten luisteren? Hoe leert die mens? Ook mensen hebben leerstijlen en voorkeuren. Ook mensen hebben verwachtingen van hun puppy met wellicht ook teleurstellingen. Moeten we daar zomaar aan voorbijgaan en de volgende oefening uitleggen? Staan we wel genoeg stil bij wat die mens nodig heeft om te leren hoe hij het beste met zijn puppy om kan gaan? Staan we wel eens stil bij de hoeveelheid invloed die er van allerlei kanten op die eigenaar wordt afgestuurd? Niet alleen wij geven adviezen, ook de buren en de mensen bij de bakker en de dierenarts en de fokker en de rasvereniging en de mensen op straat. En alles klinkt logisch. Is het dan wel juist om dat te bagatelliseren en te vertellen dat ze alleen maar naar ons moeten luisteren en dat het dan allemaal goed komt? Waarom vinden wij dat wij dat vertrouwen verdienen en hoe moeten zij dat weten? Hoe gaan wij om met teleurstellingen: alleen maar door te zeggen: 'jij wou een Jack Russell of een Beagle'? Eigenlijk klinkt dit als 'eigen schuld dikke bult en je doet het er maar lekker mee'. Toch is dit niet juist. Want dit doet iets met mensen, ook zij moeten een proces doorlopen om dit te accepteren of aan te pakken. En als deze processen door elkaar heenlopen, wordt het allemaal nog ingewikkelder. En als we ons realiseren dat we een puppycursist tenminste twee cursussen moeten begeleiden om enigszins tot hem of haar door te dringen over wat het nu precies inhoudt om hun specifieke hond te hebben, kunnen we dit nooit bereiken met twee sessies gedragtherapie. Het moet vaak in twee sessies omdat het anders te duur wordt. En dat het te duur is, is natuurlijk de keuze van de cliënt. We weten allemaal dat in de gedragtherapie (en eigenlijk ook al in de gewone puppycursus), we ons meer moeten richten op het veranderproces van de mensen. Want dat is wat moet gebeuren. We moeten de mensen veranderen om anders met hun hond om te gaan. Moet dat bevoogdend zoals in de jaren 80 van de vorige eeuw gebruikelijk was in alle gangbare therapieën voor mensen maar waarvan men allang is teruggekomen? Toen probeerden therapeuten mensen te veranderen door hen om te vormen naar hun eigen beeld. En dat gaat niet werken. Er is tijd voor nodig om mensen te veranderen waarbij hun eigenheid gewaarborgd blijft. Dit is een zogenaamd agogisch proces. Een van de valkuilen in driehoekstherapie is dat we ons teveel richten op het zichtbare en benoemde probleem. Inmiddels is bekend dat de valkuil van therapeuten van kinderen is dat ze zich richten op gedragsveranderingen bij de kinderen. Dat lijkt ook het snelst resultaat op te leveren. Toch blijkt dat hierdoor de band tussen ouder en kind vaak eerder verslechtert dan verbetert. De therapeut dient zich te richten tot de ouder om daar een gedragsverandering te bewerkstelligen zodat de ouder in staat is het gedrag van het kind te veranderen. Het is een ingewikkeld proces. Het is echter wel een proces waar we naar mijn mening aan toe zijn. We zijn toe aan de volgende stap in de professionalisering van ons vak als instructeur en therapeut. We zijn toe aan het kijken naar de mens als onze klant in plaats van alleen maar de hond. Het KynoCongres 2011 staat in dit teken. We hebben verschillend professionals bereid gevonden om juist de mens wat meer te belichten. Er is een bestuurslid van een stichting die specifieke hulphonden opleidt. Juist bij hulphonden is het begeleiden van de eigenaren een apart onderdeel dat heel serieus genomen wordt. Hoe werkt dit en waar loopt men tegenaan? We hebben coaches die honden inzetten bij het veranderproces van mensen. Wat betekenen die honden in dat veranderproces? We hebben een studiebegeleider die dagelijks werkt met het agogisch proces. Wat zijn de dingen die we daarbij wel en wat moeten we juist niet doen? We hebben een psychologe die zoekt naar leerstijlen en persoonlijkheidskarakteristieken van mensen en hoe je daar als professional optimaal gebruik van kunt maken. We hebben een dierenarts die weet hoe de hondeneigenaar in de loop van de jaren is veranderd. We hebben iemand die vertelt wat en hoeveel impact het moeten veranderen op mensen kan hebben. Allemaal om ons te leren nog meer te kunnen doen aan het plezierig samenleven van eigenaar en hond. Het KynoCongres vindt dit jaar plaats op 21 mei in Congrescentrum de Werelt in Lunteren. De toegangsprijs is euro 95,- inclusief koffie, thee, lunch en syllabus én BTW. Inschrijven via het inschrijfformulier is vanaf donderdag 19 mei gesloten. Wilt u nog naar het KynoCongres, neem dat telefonisch contact op met Marie Louise Hebly, 06 51 98 89 01. Dit kan tot vrijdagavond 20 mei tot 22.00 uur. Automatische incasso is vanaf 12 mei niet meer mogelijk. Schrijft u zich na deze datum in, dan verzoeken wij u aan de inschrijfbalie te betalen. U ontvangt van ons per mail de factuur en de toegangskaart. Programma: 9.15 uur Opening 9.30 - 10.00 uur Veranderde eigenaren door de jaren heen Leen den Otter, dierenarts 10.00 - 10.45 uur Culturele aspecten van het houden van honden Frank Vercammen 10.45 - 11.15 uur Koffie/thee 11.15 - 12.00 uur Persoonlijkheidskenmerken en leerstijlen van mensen Christiane van der Pas 12.00 - 13.15 uur lunch 13.15 - 14.00 uur Begeleiden van eigenaren van signaalhonden Eefje van Sloten 14.00 - 14.45 uur Zijn standaardregels wel zo toepasbaar Doreen Planta 14.45 - 15.15 uur Koffie/thee 15.15 - 16.00 uur De valkuilen van het veranderproces van mensen het - agogisch proces - Willie van der Veldt 16.00 - 16.45 uur FACTOR KLANT - in het proces van gedragsbegeleiding Myrthea Lokenberg 16.45 uur Afsluiting